Amig@s do Mar

miércoles, 29 de junio de 2011

martes, 28 de junio de 2011

Felices e infelices







Hay dos clases de personas en el mundo, las que son felices y las que son desgraciadas.
Las personas felices fijan su atención en lo conveniente de las cosas, en las partes buenas de una conversación, en un plato bien guisado, en un día bien aprovechado, en los detalles más sutiles de la vida... y lo disfrutan todo con alegría.
Las personas que son infelices: piensan, hablan... desprecian y se quedan siempre con lo negativo y eso es lo que transmiten.
Si el ser infeliz estuviera arraigado en la naturaleza de las personas, estas serían dignas de compasión. Pero la verdad es que a ser infeliz se ¡aprende! practicando. El criticar y el lamentarse se adquiere por imitación o por decisión propia, por tanto la infelicidad va creciendo hasta convertirse en hábito.
Por eso, afirmo, creo que sin temor a equivocarme, que la felicidad no es un premio, sino una consecuencia; y el sufrimiento no es un castigo, sino un resultado.
Por tanto, examinemos nuestras actitudes y deseemos ser felices. ¡Es posible! si comenzamos con algo tan simple como pensar en positivo y desterrando todas las palabras negativas de nuestro vocabulario.
Hoy en mí blog de "Amig@s"

Pasar buén día , ser felices

Reflexión para padres y madres






Muchos niños, que reciben la constante ovación de sus padres, se convertirán en adultos que continuarán dependiendo (de alguien que les acaricie la cabeza o les diga lo bien que estuvieron). ¿Es esta la preparación que queremos para nuestros hijos? ¿Tenemos el derecho de que crezcan esperando que todas sus buenas acciones sean celebradas? Siendo crudamente realistas... ¿cuántos aplausos recibirán de adultos? Tan poco correcto -educativamente hablando- es estar todo el tiempo diciendo: "Bien hecho", como lo sería estar siempre con la crítica negativa: "Mal hecho". Para que los niños aprendan a formar sus propios criterios, los adultos tenemos que tener más equilibrio y un apoyo incondicional ante lo "bien hecho" y lo "mal hecho".
Hoy en mí blog de "Amig@s

Deseo que paseis un dia lleno de felicidad

jueves, 23 de junio de 2011

A noite meiga de San Xoán




A noite de San Xoán, o 24 de xuño, é hoxe unha das festas máis ricas en lendas, supersticións e costumes que acocha o noso folclore, a nosa cultura. Antes de ser cristianízada, era unha relixión popular na que os espíritus do mal actuaban na escuridade con obxectivos malévolos na percura dalgunha victima.
Pretender sabe-la oríxe desta liturxia sería perderse nos estadios máis ancestrais da vida mesma. Quizáis poderíase remontar ás civilizacións prehistóricas e sobre todo dende que o home se decata do movemento de translación ó redor do sol que anualmente recorre o noso planeta. Dita observacián puido ser consolidada cando a humanidade logrou "domesticar" o lume.

0 dia no que o sol atinxe o maior tempo de esplendor dase o 21 de xuño , fenômeno natural coñecido como "solsticio vernal ou de verán". A partir de entón, o tempo da claridade solar vai diminuindo paseniñamente ate o solsticio "hienal ou invernal" no día de San Silvestre. De seguido, a luz diurna vai "increscendo" ata repeti-lo ciclo .

Segundo a definía don Eladio Rodríguez Gónzalez no seu Breviario enciclopédico: "Na noite de San Xoán parecen realizarse tódalas marabillas. Acéndense nas cidades, vilas e aldeas as tradicionais lumeiradas, arredor das
cales canta a mocidade, baila e brica por riba das chamas; pasan logo os gandos para que reciban o orballo de San Xoán, cando xa as fogueiras esmoreceron, facendo que as redes reciban o remol aínda fumegante; póñense ó relento herbas e plantas recendentes, mergulladas en auga, e nesta auga sandadora lávase á mañá seguinte toda a familia, na crenza de ver curadas as erupcións do cute que padecen; tómanse ás doce da noite as nove ondas do mar polos que viven preto; non poucas persoas acoden á praia máis cercana, malia teren que percorrer unha distancia de dúas a tres légoas para recibi-las salutíferas ondas; chimpándose nove veces ó río os ribeiráns do Miño ó dálas doce da noite, cren que esas ablucións lles serán beneficiosas.

As mozas solteiras botan a clara e a xema dun ovo nun vaso con auga, que poñen ó relento para observar ó saí-lo sol as formas caprichosas que adoptou o contido e deducir diso a profesión ou oficio que terá o desexado noivo ou o futuro esposo; hai quen cre que as meigas aproveitan a noite de San Xoán para dirixirse polos aires ós seus conciliábulos de Sevilla ou do noso areal de Coiro; e tales virtudes salutíferas e purificadoras teñen as augas nesta noite única, que tamén posúen facultades prolíficas para a moza que acade coller a chamada Flor da auga fría. En non poucas aldeas galegas moitas persoas adoitaban madrugar para ver por un cristal afumado como o sol nace bailando na madrugada dese día vizoso en prodixios. A mocidade das aldeas, aproveitando as sombras, dedícase a cambiar de sitio e saca-las cancelas dos seus gonzos, os carros, os apeiros de labranza e tódolos enseres que poden levar duns sitios a outros máis ou menos afastados; deste xeito aparecen pola mañá na eira dun veciño o que estaba recollido no alpendre doutro; e así trasladaban á Veiga vella os efectos dun veciño da Veiga nova; e aínda atrancan as portas de moitas casas para que os moradores non poidan saír doadamente delas. Nas poesías dos trobadores medievais fanse referencias adoito a estes costumes que xa entón eran propios de noite e de día tan sinalados




HERBA lUISA



FIUNCHO



AS HERBAS

Popularmente ben coñecidas polas súas propiedades curativas, mediciñais, purgativas e mesmamente perigosas. A ciencia popular soubo identificar moi ben aquelas nas que as divinídades transmitían os atributos milagreiros, otorgándolle a cada pranta ou herba unha finalidade concreta e diferente. Hoxe as investigacións no laboratorio relegaron o uso das prantas ó consumo de productos dietécticos; pero será a propia investigación quen logrará, nun futuro non moi lonxano, o verdadeiro valor centífico e medicinal das mesmas.


OS PENEDOS, ENCRUCILLADAS, LAGOAS, CASTROS E OUTEIROS

Non son máis que lugares de culto, que a cristianización transformou en altares e cruceiros. Nestes sítios manífestábanse fisicamente os mutados en fadas, bruxas, diaños, cobras, santa compaha etc. etc. Aparecian en días tan sínalados como o San Xoán ou Noiteboa para face-los conxuros e feitizos. 0 mortal que conseguira miralos arriscábase a todo. Desde enriquecerse, na maioria dos casos, de acadar co desfeitizo, ata desaparecer ou morrer se non o lograba.

Uuha tradición e un ritual que non podemos deixar de celebrar os galegos..

Hoxe no meu blog de "Amig@s
Pasade bo día e mellor noite....A DISFRUTAR....LUMEEE!!!

martes, 21 de junio de 2011

Cascadas de San Estevo de Ermo (Barreiros )



















Sin duda se necesitan esos pequeños rincones donde ordenar ideas, alegrar la vista, cargar tu energía o simplemente sentarte en silencio para no oír absolutamente nada. Uno de esos rincones donde me siento así se encuentra en Barreiros San Estevo de Ermo a 25 km de mi casa,donde voy hacer senderismo de cuando en vez, pero lejos de lo que veo por mi ventana normalmente.

Las cascadas de Ermo son ese pequeño paraíso que se ve en la foto, a 25 kilómetros de Burela y cerca de Ribadeo. En un tremendo bosque de galería con Olmos, fresnos y sauces , muy cerca de una de las vías verdes mas accesible de la Mariña Lucense. Se accede a ellas tras un suave paseo tan sencillo que esta última vez que estuvimos lo hicimos sin problemas.
La primavera le confiere a esta zona una gama de colores digna del mejor pintor, y caminas mientras el murmullo poderoso del agua te acompaña y se acentúa cuando te acercas a las cascadas, que están consideradas como monumento natural. Los que son aficionados a la fotografía tienen aquí un sitio ideal para sacar una buena foto, de esas que cuando las ves, las tienes que mirar una y otra vez. En esta zona hay un tipo de vegetación que es digna de admirar y visitar, y de las que nunca te aburre.
En una palabra, un sitio maravilloso!
Sin duda este es uno de mis rincones favoritos para pasar un día tranquilo y relajado.
Pasar buena noche, ser felices.

lunes, 13 de junio de 2011

El miedo global



Los bancos los culpables de la mayoría de la crisis de este país...y esos banqueros de tres al cuarto..¡CAPITALISMO FUERA!




TENEMOS DERECHO A ESTAR INDIGNADOS??...CREO QUE SI!.."INDIGNAOS"...NO ABANDONEIS EL CAMPO DE BATALLA...SEGUIR...SEREMOS UN EJEMPLO A SEGUIR EN TODO EL MUNDO...

Los que trabajan tienen miedo de perder el trabajo.
Los que no trabajan tienen miedo de no encontrar nunca un trabajo.
Quien no tiene miedo al hambre, tiene miedo a la comida.
Los automovilistas tienen miedo de caminar y los peatones tienen miedo de ser atropellados.
La democracia tiene miedo de recordar y el lenguaje tiene miedo de decir.
Los civiles tienen miedo a los militares, los militares tienen miedo a la falta de armas, las armas tienen miedo a la falta de guerras.
Es el tiempo del miedo.
Miedo de la mujer a la violencia del hombre y miedo del hombre a la mujer sin miedo.
Miedo a los ladrones, miedo a la policía.
Miedo a la puerta sin cerradura, al tiempo sin relojes, al niño sin televisión, miedo a la noche sin pastillas para dormir y miedo al día sin pastillas para despertar.
Miedo a la multitud, miedo a la soledad, miedo a lo que fué y a lo que puede ser.
Miedo de morir, miedo de vivir.
En fín!..en esta sociedad vivimos con miedo a todo y a tod@s.
DICTADURA O DEMOCRACIA!...NO LO SABEMOS..YO LO TENGO CLARO...¡ME REBELO!...¡ME INDIGNO!

"INDIGNAOS"

Cuando un amigo se va Ricardo Montaner

Para todos mis amig@s con mucho cariño:)R